Yani ne diyebilirim ki... gün gayet normal başlamıştı dün... biraz telaşım vardı elbet. Tonla iş beni bekliyordu. Önemli bir gecemiz vardı ve ben biraz da stres olmuştum. Sabah sabah koşturarak çocukları Çocuk Kulübüne götürdüm. Aynı hızla ordan çıkıp geceyi düzenleyeceğimiz restorana gittim. Bir telaş ama tatlı telaş. Bir güzel süsledik mekanı arkadaşlarla. Gerçekten güzel olmuştu ama...
Oradan çıktım baktım kulübün bitme saatine var. Ama yine de gideyim orada beklerim çocukları dedim. Hem kulüpte erken bir yılbaşı kutlaması yapıyorlar. Biraz da seyrederim, resim çekerim... Bir insan bu kadar mı doğru karar verir amazonum... Gittim merdivenlerden yukarı doğru çıkıyorum, o sırada merdivenlerden aşağıya birisi iniyor... O bana baktı ben ona... Bir çığlık bir figan anlatamam.... Sen kalk 9 yıl önce bu yabancı şehre taşın, ülkenden, Ankara’dan binlerce km uzağa... Bunca yıl geçsin... Sonunda bir gün bu şehrin bir köşesinde, fakülteden sınıf arkadaşınla karşılaş... Hem de öyle böyle biri değil. En sevdiğin arkadaşlarından birisiyle... Gamze çığlık atıyor ben çığlık atıyorum falan... Ağustos’da gelmişler meğer. O da beni sorup duruyormuş herkese. Böyle güzel bir durum olabilir mi? Böyle sevindirici bir durum olabilir mi?
Ya işte böyle amazonum. Bu hafta içi bir yerde oturup uzun uzun anlatacağız birbirimize geçen 12 yılı... Sabırsızlıkla bekliyorum.
AA gece mi? Çok güzel geçti. Gece 3de ayrıldık oradan. Çok eğlendik. Hala dans etmekten ayaklarımın altı acıyor.